H I A T U S

 2008年 5月 10日

เฮ~ วันเกิดปีนี้ขอให้สิ่งดีๆ จงมา จงมา จงงงมา~~~~~~~

ช่วงนี้ได้ดูซีรีส์หลายเรื่องทีเดียว ทั้งญี่ปุ่นและเกาหลี หนึ่งในนั้นก็คือ "Hotelier" Japanese version นั่นเอง หลายปีก่อนได้ดูของเกาหลี ที่คุณเบ ยอง จูนเป็นพระเอก ก็ติดมากเลย เพราะเป็นเรื่องที่ไม่หวานนนนน ไม่กุ๊กกิ๊กจนเกินไป ชอบๆ ซึ่งบทของทางเกาหลีเค้าก็ทำไว้ดีทีเดียว พอมาดูของญี่ปุ่น

แน่นอนว่าต้องเกิดการเปรียบเทียบขึ้น

ฉากเปิดของตัวละครหลัก...สมเป็นซีรีส์ญี่ปุ่นที่กระชับได้ใจความ แต่แอบช็อคเมื่อเห็นพระเอก.....

หมอนี่มันเป็นครายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!! รับบทเดียวกับเบยองจูนเหรอเนี่ยยย ช็อคไปเป็นวันเลยทีเดียว กว่าจะทำใจกลับมาดูต่อ ....

หลังจากดูไปหลายๆ ตอน อืม...เค้าก็เล่นดีแฮะ (อีตาพระเอกน่ะ) แอบปลี้ม^^

อ๊ะ! วกกลับมาพูดเรื่องซีรีส์ต่อก่อนจะหลงประเด็นไป อืม.... โดยส่วนตัวแล้วชอบของญี่ปุ่นเหมือนกันนะ แต่ชอบคนละแบบกับของเกาหลี ของเกาหลีเนี่ย พวกเนื้อเรื่อง รายละเอียด ดูแล้วกระจ่างกว่าของญี่ปุ่น เพราะซีรีส์ญี่ปุ่นมักจะสั้น รวบรัด พอเอาเรื่องยาวๆ จากเกาหลีมาตัดให้สั้น บางจุดเลยดูไม่กระจ่าง แล้วก็ดูรวบรัดเกินไปหน่อย แต่ถ้าเป็นเรื่องความสัมพันธ์ และการแสดงออกระหว่างตัวละครเราชอบทางญี่ปุ่นมากกว่า ที่สำคัญคือ สายตาค่ะ มองตาของแต่ละคนแล้วจะเข้าใจได้ดียิ่งกว่าคำพูดซะอีก ^^ ชอบตรงนี้แหละ แล้วก็...อีกเรื่องนึงที่ชอบก็คือ ....

ซีน "หักหลัง" คนดูค่ะ เวอร์ชั่นญี่ปุ่นนี่ค่อนข้างหักหลังคนดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำเอาลุ้นตัวโก่งจนถึงตอนจบ

แต่สรุปแล้วก็ชอบทั้งสองเวอร์ชั่นแหละ เป็นซีรีส์หนึ่งในดวงใจค่ะ ^^

ก่อนจากกันขอแปะรูปคุณพระเอกหน่อย

Oikawa Mitsuhiroซังค่ะ หรือ Mitchy (ชื่อเล่นคิขุเชียว)

อย่างหนึ่งที่เหมือนเบยองจูนก็คือ ...ใส่แว่นแล้วยิ่งดูดีค่ะ เหอๆ

เห็นมาดขรึมอย่างนี้ ไปดูตอนเค้าร้องเพลงสิ....กรี๊ด~ สาวแตกสุดๆ แต่เหล่าแม่ยกต่างบอกว่า มิจจี้เนี่ย ยังวินิจฉัยไม่ได้ค่ะ 555

(ถ้าเอาศัพท์ตามความถนัดเราก็ ยังไม่ Definitive diagnosis แต่ก็ไม่Rule out) สาวๆ รอลุ้นกันต่อไป 

ไปแอบดูประวัติเค้ามา (เริ่มปลื้มจริงจัง)

หนัง ละครแต่ละเรื่องที่เค้าเล่นนี่บทแทบไม่ซ้ำกันเลยค่ะ เล่นได้หลากหลายดีจริงๆ บทจะขรึมก็เท่ซะ บทจะต๊องก็บ้าได้ใจ ^^ ชอบๆ 

นอกจากนี้ ...ปีนี้เขา 36 แล้วค่ะ! แก่กว่าGackt อีก (แต่ทำไมดูเด็กกว่า?)555

อีกซักรูป  ภาพขาวดำดูสวยดี

... พอเท่านี้ดีกว่า ไปอ่านหนังสือละค่า~ จะสอบแล้ววววววววว

ja! mata~

2008年 4月 27日

ลงจากภาควิชาจิตเวชแล้วค่ะ  หลังจากผ่านการเรียนมาราวๆ สามสัปดาห์

เป็นวอร์ดที่สนุกทีเดียวนะ ถ้าไม่นับตอนนั่งในห้องตรวจค่อนวันจนขาบวมฉึ่ง เหอๆๆๆ

เป็นภาควิชาที่ยังเก็บไว้ในใจอยู่  เผื่อไว้ในอนาคตอาจจะอยากเป็นจิตแพทย์

ถึงเวลาที่ค้องคิดแล้วสินะว่าอยากจะไปเรียนต่อทางไหน ....ก็ปีห้าแล้วนิ  แรกๆ ก็ยังไม่ได้คิดจริงจังอะไร แต่หลังจากถูกพี่รหัสไซโคมาว่า "มันควรจะรู้ได้แล้ว"  

....ก็เริ่มจะเครียดแล้วสิ....

เฮ้อ.... ยังกะเลือกคณะตอนสอบเอ็นท์ 

ปล. เอ็นทรีนี้เพื่อบ่นอย่างแท้จริง ไม่มีแก่นสารใดๆ ทั้งสิ้น

2008年 4月 15日

.... "สุขสันต์วันปีใหม่ไทย.."

พูดวันนี้ยังไม่ช้าไปใช่มั้ย????

ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อยากอัพบล็อกเฉยๆ 55555

ตอนนี้เปิดเทอมแล้ว แต่ยังไม่ค่อยได้อัพหัวข้อที่เกี่ยวกับเรื่องเรียนเลยแฮะ

ช่วงนี้ประจำอยู่ที่แผนกจิตเวช  เรียน เรียน แล้วก็เรียน.... มีออกตรวจผู้ป่วยกับอาจารย์เป็นบางวัน สัมภาษณ์ผู้ป่วย ทำรายงาน แล้วก็ไปดูงานที่โรงพยาบาลศรีธัญญา 

โดยส่วนตัวแล้ว รู้สึกว่าผิดจากที่คาดคิดไว้มากทีเดียว....

หากเอ่ยคำว่า "โรคทางจิตเวช" มักชวนให้นึกถึง "คนบ้า" พอนึกถึงคนบ้า  ภาพแรกที่ผุดขึ้นมาก็มักจะเป็นคนไข้ในโรงพยาบาลบ้าที่เห็นอยู่เป็นประจำตามละครยามค่ำ  คนส่วนใหญ่มักจะแทนความหมายสิ่งที่เกี่ยวข้องกับโรคทางจิตเวชด้วยภาพเหล่านี้  แต่จริงๆ แล้ว มันไม่ใช่แค่นั้น  

จิตเวช คือวิชาที่เกี่ยวกับสุขภาพจิต  ปัญหา หรือโรคทางจิตเวช ก็คือ ภาวะต่างๆ ที่ทำให้สุขภาพจิตบกพร่องไป ไม่ว่าจะเป็นด้านความคิด อารมณ์ สติปัญญา หรือพฤติกรรมของบุคคล  เกิดจากสาเหตุหลักๆ สามสาเหตุคือ

1. สาเหตุทางชีวภาพ ได้แก่ ความผิดปกติของสารสื่อประสาทในสมอง  พันธุกรรม ฯลฯ

2. สาเหตุทางจิตใจ

3. สาเหตุทางสังคม

ด้วยปัจจัยเหล่านี้ทำให้เกิดอาการทางจิตเวชที่หลากหลาย  ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับตัวบุคคลด้วย  ในการวินิจฉัยโรคทางจิตเวชนั้น ต้องจำแนกผู้ป่วยให้ได้ว่า อยู่ในความผิดปกติประเภทใด เราแบ่งความผิดปกติทางจิตเวชไว้สามประเภทใหญ่ๆ ดังนี้

1. โรคจิต (Psychosis) มีลักษณะสำคัญคือ หลุดออกจากโลกของความเป็นจริง  พฤติกรรมเปลี่ยนแปลง และขาดความรับรู้ในตนเอง  ที่พบบ่อยได้แก่ โรคจิตเภท (Schizophrenia)

2. โรคประสาท (Neurosis) เป็นความผิดปกติที่เกิดจากความขัดแย้งในจิตใจ และถูกกลไกป้องกันของร่างกายกดเอาไว้ในจิตใต้สำนึก  เมื่อถึงวันที่เก็บกดไว้ไม่ไหวก็จะเหมือนลาวาที่ทะลักออกมาจากปากปล่องภูเขาไฟ  ก่อให้เกิดอาการทางร่างกาย และทางจิต

3. โรคบุคคลิกภาพผิดปกติ (Personality disorder) คือการที่ผู้ป่วยมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนไปจากพฤติกรรมปกติในสังคมวัฒนธรรมของผู้ป่วยนั้นๆ โดยผู้ป่วยไม่รู้สึกว่าพฤติกรรมของตนผิดปกติ หรือสร้างปัญหาให้กับคนรอบข้าง  มีลักษณะสำคัญที่เรียกว่า Alloplastic คือต้องการให้ผู้อื่นปรับตัวเข้าหาตนเองแทนที่จะปรับปรุงตัว  ดังนั้นผู้ป่วยกลุ่มนี้จึงขาดแรงจูงใจในการมารักษา

นอกจากสามประเภทใหญ่ๆ ข้างต้น ก็ยังมีโรคทางจิตเวชอื่นๆอีกมากที่ต้องอาศัย ความรู้ ศิลปะ และความชำนาญในการวินิจฉัย  ที่สำคัญต้องวินิจฉัยแยกจากโรคทางกายที่ทำให้เกิดอาการทางจิต เพื่อให้การรักษาได้ถูกจุด 

อืม... เป็นวิชาที่ล้ำลึก และทำให้ผู้เรียนอย่างเราปั่นป่วนหัวใจดีแท้ ><  แต่อีกนัยหนึ่งก็เป็นวิชาที่น่าสนใจ และสำคัญมากทีเดียว  ดูจากสังคมในตอนนี้แล้ว ผู้ที่ต้องการการเยียวยาทางจิตใจมีมากมายเหลื้ออเกินนนน....

ขอบรรยายคร่าวๆ แต่เพียงเท่านี้ก็แล้วกัน เพราะเราเองก็ใช่ว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญ ไว้มีหัวข้อน่าสนใจจะเอามาเขียนอีกนะ ^^ หรือถ้าใครมีข้อมูลเพิ่มเติมก็แนะนำเราได้เลย  เจอกันเอ็นทรีหน้าจ้า 

2008年 3月 30日

กลับมาอัพบล็อกอีกครั้ง กับภาพงาน ZEN cosplay วันแรก  ออกจากบ้านเที่ยงกว่าๆ ไปถึง Central World เกือบบ่ายสอง  แล้วดันหลงทางอีก...() หาที่จัดงานไม่เจอ  กว่าจะเจอก็พลาดพาเหรดรอบแรกไปแล้ว ฮือๆๆๆๆ ชาวคอสก็กระจัดกระจายหายไปหมดกว่าจะกลับมาอีกทีก็ประมาณบ่ายสามบ่ายสี่ ระหว่างรอก็เลยสโตรกตัวเองรอ 

แต่....

สโตรกไป สโตรกมา... ถ่านหมด!!!!!!! 

กรำ.....

เซ็ง.... สูดดดดสูดดดดดด

เลยอดถ่ายรูปนักคอสท่านอื่นๆ เลย แงๆๆๆๆๆ   ยังกะไปไพรเวท 

งานนี้บนเวทีประกวดสนุกสนานมากๆ เลยค่ะ  ทั้งชุดทั้งการแสดงเรียกได้ว่าทุกคนทุ่มเทกันจริงๆ ถ้าพูดถึงความประทับใจ ก็มีหลายๆ เรื่องอ่ะนะ

เรื่องชุด  ชอบวินเซนต์ร่างเคออส เท่มากๆ แล้วก็กัปดันแจ็ค สแปโรว์ น่ารักได้จายยย ท่าเดิน การพูดแทบจะถอดออกมาจากในหนัง

เรื่องการแสดง ชอบของยูนะ (FF10, 10-2) สร้างสรรค์ดีค่ะ กับ...เอ...คุณนินจาน่ะ จำชื่อไม่ได้แล้ว ใช้อาวุธเก่งจนน่าอิจฉา อยากทำเป็นมั่ง  ของอย่างนี้คงต้องขยันฝึกฝนสินะ ^^

คนอื่นๆ ที่ไม่ได้พูดถึงก็แสดงได้ดี  ถึงแม้ว่าบางท่านจะออกอาการตื่นเต้นเพราะอยู่ต่อหน้ากรรมการ แต่แสดงบนเวทีได้แบบนั้นก็เยี่ยมแล้วค่ะ ...เราไม่เคยประกวดเลยเพราะม่ายกล้า เหอๆๆ เอ้าปรบมือให้ผู้เข้าประกวดทุกคนนนนนนนน ～  /\ )))

เรื่องของพาเหรด  คราวนี้ได้เดินพาเหรดเป็นครั้งแรกด้วย ดีใจมากมาย แต่ตกใจนิดหน่อยที่ให้เดินตั้งแต่ชั้นหนึ่งยันชั้นแปด ..บรึ๋ยยย... >< สายตาสั้น ไม่ได้ใส่แว่นด้วย ต้องเดินระวังอย่างแรงงงค่ะ ตอนเดินพาเหรดเจอน้องคนหนึ่งคอสเอริธ ... จำได้ว่าเจอกันงาน TGS2008 เค้าคอสเป็นทิฟา เราคอสเอริธ.... คราวนี้สลับกันหรอเนี่ย บังเอิญจริง 555  เดินไปเดินมาเจอดันเต้ดักยิงตรงมุมอับด้วย ขำดี ^^

โม้มานานละ แปะรูปดีกว่า 

Caution!! อย่าไปสนใจหน้าตากับหุ่นเลยค่ะ ดูแค่ชุดละกัน

ถึงงานแล้ววววว ... ผมที่ดัดมายังไม่หายหยิกเลย แง้วววว พลาดแฮะ

มืดไปหน่อย แต่ชอบบรรยากาศ

ชอบฉากหลังกับแสง ...อย่ามองหน้าค่ะ เราเตือนท่านแล้ว

ชอบบรรยากาศ

เห็นรูปนี้แล้ว รู้สึกว่าตัวเองน่ากลัว.... - -lllll

 รูปสุดท้ายก่อนที่แบตกล้องจะหมด

เลยได้รูปคุณลุงมาริโอ้มาคนเดียวเอง แงๆๆๆๆๆ ครั้งหน้าหนูจะชาร์จแบตให้เต็มค่า ><

..จบแล้วค่า... โหลดโหดหน่อยขอโทษนะคะ ใครมีวิธีย่อรูปเล็กๆ เวลาคลิกที่รูปแล้วมันจะขยายให้บ้างค้า... ><