H I A T U S

"เฮ้! เร็วๆ เข้าสิ กำลังจะตัดสินกันอยู่แล้วนะ มีแค่ปีละครั้งเองนะเฟ้ย!" ชายหนุ่มคนหนึ่งบอกกับเพื่อน

พวกเขากำลังรีบวิ่งไปที่หอคอยกลางเมือง ขณะนี้กำลังมีการคัดเลือกตัวแทนนักเวทย์จากหน่วยพิเศษแห่งอาณาจักรต่างๆ เพื่อไปเข้าสังกัดอยู่ที่กองกำลังระหว่างประเทศ เมื่อชายหนุ่มทั้งสองไปถึง พวกเขาก็เห็นวิซาร์ดหนุ่มสองคนกำลังต่อสู้กันภายในม่านพลังเวทย์ขนาดใหญ่ มันใสและดูเปราะบางเหมือนแก้ว ม่านพลังนี้มีไว้ป้องกันอันตรายแก่ผู้ชมที่แออัดกันอยู่ในหอคอยอย่างเนืองแน่น

"Meteor Strom!!" วิซาร์ดหนุ่มคนหนึ่งกำลังร่ายเวทย์โจมตีคู่ต่อสู้ของเขา ในขณะที่วิซาร์ดหนุ่มอีกคนกำลังวิ่งหลบอุกกาบาตเพลิงที่ตกลงมาเข้าไปใกล้วิซาร์ดหนุ่มที่เพิ่งร่ายเวทย์จบและยังไม่ทันตั้งตัว

"เสร็จฉันล่ะ อาเรส!! Strom Gust!!" ปรากฏพายุหิมะรอบตัวของอาเรสพัดเขาวนลอยขึ้นจากพื้นความเย็นของมันทำให้ร่างของอาเรสแข็งไปหมด เขาขยับไม่ได้ วิซาร์ดหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามา "หึๆ นายแพ้แล้ว...อาเรส Jupitel Thunder!" เขาร่ายบอลสายฟ้าใส่อาเรส

"อ๊าาาาาาาา..." อาเรสร้องอย่างเจ็บปวด ตัวเขาชาไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า ความรุนแรงของพลังเวทย์นั้นถึงขนาดทำให้เสื้อคลุมของอาเรสที่ถักทอด้วยเวทย์มนต์ไหม้เกรียมได้

"หยุดแค่นี้!! ผู้ชนะคือ เรซัส!!" เครส หัวหน้าสมาคมวิซาร์ดผู้เป็นกรรมการสั่ง แล้วมีทหารสองคนเข้ามาประคองอาเรสไปที่ห้องพยาบาล ก่อนไปเรซัสเดินเข้ามาหาอาเรสและพูดว่า "โชคดีนะที่ฉันยั้งมือไว้ เพราะตามกฎแล้วห้ามฆ่าคู่ต่อสู้ รอดไปทีนะอาเรส หึๆ" เขาหัวเราะเยาะแล้วเดินจากไป อาเรสเดือดดาลอย่างยิ่ง แต่ก็จริงอย่างที่เขาพูด "ถ้าเรซัสเอาจริง เราก็คงไม่รอด" เขาคิดแล้วเจ็บใจเหลือเกิน ไม่ใช่เพราะเขาพ่ายแพ้ เขายอมรับในฝีมือของเรซัสแต่เพราะความอวดดีเย่อหยิ่งของเรซัสต่างหากที่เขาทนไม่ได้

"พี่!! พี่!! พี่เป็นยังไงบ้าง" จินนี่วิ่งเข้ามาในห้องพยาบาลด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย

"พี่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ เมื่อกี๊มีอโคไลท์มาฮีลให้แล้ว" อาเรสบอกกับน้องสาว

"เมื่อกี๊หนูเห็นแล้วล่ะ เรซัสนี่ป่าเถื่อนจริงๆ เลย แล้วเขายังมาเยาะเย้ยพี่อีก ถ้าหนูเข้าไปในม่านเวทย์มนต์ได้นะ จะซัดให้คางเหลืองเชียว" จินนี่ทำท่าเหวี่ยงกำปั้นไปมา อาเรสพูดเตือนสติน้อง

"นี่ จินนี่ ต่อให้เธอเข้าไปในม่านพลังได้ก็ไม่มีทางได้แตะตัวเขาหรอกนะ เห็นพี่แล้วเธอก็น่าจะรู้นี่"

"แหม...ถึงงั้นก็เถอะ ก็มันโมโหนี่!!" จินนี่ฮึดฮัดจนอาเรสต้องเบนเรื่อง

"อ้าว! วันนี้เธอต้องไปเข้ารับการทดสอบเพื่อเป็นครูเสดเดอร์ที่พรอนเทร่าไม่ใช่หรอ ไม่รีบไปเดี๋ยวไม่ทันนะ" จินนี่อ้าปากค้าง เธอเพิ่งนึกได้

"จริงด้วย! ต้องรีบไปแล้ว หนูไปก่อนนะคะพี่" พูดจบเธอก็ตาลีตาลานวิ่งออกไปทันที ส่วนอาเรสที่เพลียจากการต่อสู้ก็ผล็อยหลับไป

ณ ที่ทำการใหญ่ของสมาคมวิซาร์ด

เรซัสเดินเข้าประตูมาด้วยท่าทีที่หยิ่งทะนง เขาเป็นชายหนุ่มอายุ 23 ปี ร่างสูง ผมสีน้ำตาลแดง ด้านหน้าผมแสกข้างยาวลงมาเกือบจะปิดตาขวา เขาเป็นคนที่มีนัยน์ตาประหลาด ข้างซ้ายเป็นสีน้ำตาล ส่วนข้างขวาเป็นสีทองซึ่งแม่ของเขาบอกว่าตกทอดมาจากคุณตาของเขาซึ่งเสียชีวิตไปนานแล้ว ขณะที่เขาเดินผ่านทหารยามสองคน นายทหารทั้งสองต่างมองเขาด้วยท่าทีรังเกียจ นั่นเพราะนิสัยแย่ๆ ของเขานั่นเอง เรซัสไม่เคยให้ความเคารพใคร ไม่เชื่อใจใครนอกจากตัวเอง เขาคิดเสมอว่าตัวเองนั้นเก่งกาจที่สุดเลยพาลดูถูกดูแคลนคนอื่นๆ ด้วย เมื่อเขาเดินมาถึงห้องทำงานของเครส

"อ้าวมาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ" เครสพูดพร้อมกับผายมือไปที่เก้าอี้อีกด้านของโต็ะทำงาน เรซัสนั่งลง เครสก็พูดต่อ

"ยินดีด้วยนะ เธอได้เข้าไปอยู่ในกองกำลังระหว่างประเทศแล้ว นี่เป็นเอกสารแสดงตัวต่อเจ้าหน้าที่ รายละเอียดทั้งหมดอยู่ในนั้นแล้วเธออ่านดูเองละกัน" เรซัสรับเอกสารมาด้วยท่าทีเฉยเมย

"เป็นอะไรไปล่ะ ไม่ดีใจหรอไง? เธอได้เป็นถึงตัวแทนของนักเวทย์จากทั่วโลกเชียวนะเชียวนะ ปีนึงมีได้แค่คนเดียวนา" เรซัสถอนหายใจแล้วพูดว่า

"ผมไม่เห็นว่ามันจะน่าตื่นเต้นตรงไหนเลย ยังไงๆ ผมก็ต้องได้รับเลือกอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องจัดการประลองให้วุ่นวายให้เจ้าลูกเจี๊ยบพวกนั้นมาเจ็บตัวเล่นเลยท่าน" เครสได้ฟังแล้วถอนหายใจ เขารู้สึกหน่ายกับนิสัยอวดดีของเรซัส

"เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว อีก3วันเธอค่อยเดินทางแล้วกันนะ พยายามเข้าละกัน" เรซัสลุกขึ้นเดินพรวดพราดออกไปโดยไม่ทำความเคารพเครส เครสได้แต่มางตามแล้วถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ เขาหวังเหลือเกินว่าการเข้าไปในกองกำลังระหว่างประเทศจะช่วยเปลี่ยนนิสัยของเรซัสได้