H I A T U S

"....ซัส...... เรซัส... เรซัส.....เรซัส!!"

เรซัสสะดุ้งตื่นจากภวังค์ "อะ..มีอะไรหรอ มิดิล เรียกซะดังเลย" เขาเลิ่กลั่กหันไปหามิดิลที่เดินอยู่ข้างหลัง

"คุณต่างหากมัวเหม่ออะไรอยู่ เรียกตั้งนานไม่หัน" มิดิลทำหน้าบึ้งใส่

"งั้นหรอ โทษทีนะแล้วมีอะไรล่ะ" เรซัสถาม

มิดิลมองไปรอบๆ "เราเดินมาตั้งนานแล้วนะแต่ทำไมไม่มีพวกของ Turtle General ตามมาเลยล่ะ มันดูผิดปกตินะ"

เรซัสฟังแล้วก็ได้คิด จริงสินะพวกเขาเดินออกมาจนถึง F2 แล้วแต่กลับไม่เห็นวี่แววของมอนสเตอร์ซักตัว ทั้งๆ ที่พวกเขาน่าจะถูกพวกมันไล่ล่า "ผิดปกติจริงๆ ด้วย" เรซัสพูด เขากับมิดิลมองหน้ากันทั้งคู่พยายามคิดหาคำตอบ ทันใดนั้นก็มีเงาดำพุ่งเข้ามาด้วยคามเร็วสูงโฉบผ่านหัวพวกเขาไป เรซัสยกแขนขึ้นป้องมิดิลไว้ เงาดำที่ผ่านไปได้ย้อนกลับมาหาพวกเขา

"วิคโก้!! " มิดิลอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ ที่แท้เงาดำนั้นคือวิค Falcon ของควีเน่

"วิคโก้? มันชื่อวิคไม่ใช่หรอ.." เรซัสเอ่ยถาม

"ชื่อเล่นมันน่ะ .." มิดิลตอบยิ้มๆ สีหน้าของเธอดูโล่งใจเมื่อรู้ว่าไม่ใช่ศัตรู แต่ซักพักเธอก็ทำหน้าครุ่นคิดเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง

"เป็นอะไรไปมิดิล.." เรซัสใช้ผ้าคลุมของตนพันแขนไว้ให้วิคโก้บินมาเกาะที่แขน เขาอดถามไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าของมิดิล

มิดิลจ้องมองวิคโก้อย่างพินิจพิเคราะห์ เธอสังเกตตามร่างกายของมัน "ดูสิ ตามตัวมันไม่มีบาดแผลซักแผล" มิดิลพูดพลางชี้ไปที่วิคโก้ "ที่สำคัญวิคโก้รอดมาได้ยังไงทั้งๆที่เราต่างก็เห็นว่ามันติดอยู่ใน F4 พร้อมกับพวกควีเน่" ถึงตอนนี้ในใจของเรซัสและมิดิลมีความหวังตรงกันเพียงแต่ไม่กล้าพูดออกมา เพราะกลัวว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่คิด แล้วจู่ๆ วิคโก้ก็กระพือปีกรัวๆ พร้อมกับส่งเสียงร้องแสบแก้วหู

แกว้ก!!! ....แกว้ก !!! ....แกว้ก!!! วิคโก้ผละออกจากแขนของเรซัสแล้วบินตรงดิ่งไปที่ทางเข้า F3 เรซัสและมิดิลรีบวิ่งตามไปทันที วิคโก้บินโผไปด้วยความเร็วสูงจนพวกเรซัสวิ่งตามแทบไม่ทัน "แฮ่ก....มันจะวิ่งไปไหนของมันกัน...แฮ่ก..แฮ่ก.." เรซัสกระหืดกระหอบ ไม่ต่างจากมิดิลที่วิ่งหอบแฮ่กๆ ตามมาติดๆ ในที่สุดวิคโก้ก็มาหยุดอยู่ที่ขอนไม้ใหญ่อันหนึ่ง เรซัสที่ตามมาล้มตัวลงนอนหอบซึ่โครงบานอยู่ที่พื้น มิดิลเองก็ทรุดลงไปนั่งปาดเหงื่อเหมือนกัน แล้วทั้งสองก็ต้องตกตะลึงกับสถานที่ ที่วิคโก้พาพวกเขามา

"นี่มัน..ทางเข้า F4นี่." เรซัสอุทานเขาลุกขึ้นทันทีเหมือนถูกอะไรดันขึ้นมา ด้านหน้าของพวกเขาคือซากหินที่กองปิดปากประตูอยู่ ประตูที่พวกเขาหนีตายออกมา

"ดูนั่นสิ! " มิดิลชี้ไปที่พื้นใต้ขอนไม้ใหญ่ที่วิคโก้เกาะอยู่ บนพื้นสลักข้อความสั้นๆ เอาไว้ว่า

' ยามนี้ตะวันตื่น..ผู้ควรฟื้นใกล้สูญสิ้น .. ยามอาทิตย์ตกดิน .. ผู้รอดสิ้น...ชีพดับมลาย '

"ข้อความนี่มัน...." นัยน์ตาของเรซัสเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรง เสียงในหัวดังก้องซ้ำไปซ้ำมา "หรือว่า..หรือว่า .."

"สาสน์จาก Turtle General " มิดิลรำพันออกมา เรซัสหันมามองมิดิล "หรือว่าทุกคนยังไม่ตาย!"

เรซัสรีบรุดไปตรงซากหินที่อุดปากประตูอยู่ทันที ใจคิดแต่จะเข้าไปช่วยพรรคพวก มิดิลรั้งตัวเขาไว้

"หยุดก่อนเรซัส! อย่าใจร้อน" เธอพยายามดึงเขาให้ห่างจากทางเข้าแต่แรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ จะสู้ผู้ชายได้ยังไง ดูเหมือนเธอจะเป็นฝ่ายถูกลากซะเองมากกว่า เรซัสยังดึงดันจะไปให้ได้ "ปล่อยฉัน มิดิล ฉันไม่ยอมให้พวกนั้นตายหรอก ฉันจะเข้าไป ปล่อย!! " มิดิลแทบจะล้มทั้งยืนด้วยแรงเหวี่ยงของแขนเรซัส แต่เธอก็พยายามก้าวไปดักข้างหน้าเรซัส "ใจเย็นๆ ก่อนสิเรซัส เข้าไปตอนนี้เท่ากับไปให้มันฆ่าชัดๆ คิดดูสิถึงพลังเวทย์ของพวกเราจะคืนมาแล้วแต่เราต่างยังบาดเจ็บกันอยู่นะ สภาพเราตอนนี้ขืนบุ่มบ่ามเข้าไปคงไม่พ้นได้นอนตายอยู่หน้าประตูแน่"

"ฉันไม่สน!! ถึงตายก็ต้องช่วยพวกเขาออกมาให้ได้ " เรซัสตะโกน

"แล้วถ้าพวกเราตายจะช่วยพรรคพวกได้ยังไงกันล่ะ!" มิดิลตวาดบ้าง เรซัสจึงได้สติ ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ ครู่หนึ่งเรซัสก็เอ่ยขึ้น

"โทษที เมื่อกี้ฉันใจร้อนไปหน่อย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลง เมื่อทั้งสองหันมาสบตากันก็ต้องหน้าแดงเพราะตอนที่กำลังดึงรั้งกันเมื่อครู่ทำให้พวกเขาอยู่ในท่าที่เหมือนกับกำลังกอดกัน

เหมือนแม่เหล็กขั้วเหนือขั้วใต้มาชนกัน เรซัสและมิดิลเด้งออกจากกันทันที "โอ้ย!!..." มิดิลรู้สึกเจ็บแผลที่แขน เรซัสรีบเข้ามาดูเธอ

"เป็นอะไรมากรึปล่าว" เขาถามด้วยความเป็นห่วง

มิดิลยิ้มแล้วส่ายหน้าเป็นการบอกว่าเธอไม่เป็นไร "ใจเย็นลงแล้วสินะ ค่อยยังชั่วหน่อย" เธอยิ้มแหยๆ เพราะยังปวดปากแผลอยู่

"ถูกของเธอ สภาพพวกเราตอนนี้คงไม่ไหวจริงๆ แต่จะทำยังไงดีถ้าถึงตอนตะวันตกดิน พวก Turtle General ต้องฆ่าพวกของเราแน่ๆ" เรซัสกล่าวด้วยท่าทีร้อนใจ

"ฉันถึงบอกไงว่าให้เย็นไว้ก่อน" มิดิลพูดพร้อมกับหยิบนาฬิกาที่ห้อยคอเธออยู่มาดู "กว่าตะวันจะตกดินเหลือเวลาอีก 5 ชั่วโมง ตอนนี้เราต้องคิดหาวิธีก่อนเพราะทางเราทีกันแค่สองคนแถมอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์ ฉันว่าถ้าวางแผนดีๆ เราต้องช่วยพรรคพวกออกไปได้แน่" มิดิลพูด แม้เธอจะไม่มั่นใจนัก แต่ตอนนี้คงเหลือแต่ทางนี้ทางเดียวเท่านั้น

เรซัสจ้องมองมิดิล เขารู้สึกทึ่งในตัวเธอไม่น้อยที่เธอควบคุมสติได้ขนาดนี้ซึ่งต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง มิดิลเองก็เหมือนจะมองออกว่าเรซัสคิดอะไร "คือ อาจารย์ฉันเค้าสอนไว้น่ะ ว่าผู้ใช้เวทย์มนต์ต้องเยือกเย็นอยู่เสมอ และทำทุกอย่างเพื่อให้เกิดประโยชน์กับพวกพ้องมากที่สุดน่ะ" เธออมยิ้มเล็กน้อย

"งั้นหรอ เห็นทีฉันคงต้องจำไปใช้มั่งแล้วล่ะ" เรซัสพูดยิ้มๆ เขานึกอายอยู่เหมือนกันที่ตอนเรียนไม่เคยฟังอาจารย์สอนเลยซักครั้ง ทั้งคู่นั่งพักเพื่อฟื้นร่างกาย และคิดหาแผนการ ระหว่างนั้นพวกเขาก็ร่ายเวทย์ Sight อยู่ตลอดเพื่อความปลอดภัย ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง

ผลุบ!! "ว้าย!!" จู่ๆ ก็ปรากฏร่างของเด็กสาวคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากพื้น เรซัสกับมิดิลคว้าไม้เท้าของตัวเองขึ้นมาทันที ดูจากการแต่งกายของเด็กสาวแล้วเธอคงเป็นโรก ผมสั้นสีเขียวชี้โด่ไปมาเหมือนกอหญ้า ดวงตาสีเขียวของเธอจ้องเป๋งมาที่ทั้งสองคน

"บ้าจริง! คนเค้ามุดอยู่ดีๆ ดันขุดขึ้นมาได้ ไม่มีไรทำรึไงยะ!!" เธอแว้ดใส่

"เธอเป็นใครกัน!? " เรซัสชี้ไม่เท้าของตนไปที่โรกสาวด้วยระแวงว่าหล่อนอาจจะเป็นพวกของ Turtle General

โรกสาวหันมากระแทกเสียงตอบ "ฉันจะเป็นใครทำไมจะต้องบอกให้นายรู้ด้วย" เธอเชิดหน้าใส่เรซัส ทำเอาเส้นเลือดที่หัวเขาปูดขึ้นมาด้วยอารมณ์หมั่นไส้

มิดิลพูดต่อ "งั้นขอถามหน่อยได้มั้ยว่า เธอมาทำอะไรที่นี่"

"มากินข้าวม้าง...." โรกสาวเลิกคิ้วตอบกวนๆ ทำเอาเรซัสยิ่งฉุน

"จะตอบดีๆ มั้ยยัยเด็กบ้านี่" เขาขู่

"โอ๊ยยยย....กลัวจังเลยคุณพี่ขา" เธอทำท่าตกใจกลัวที่มองดูก็รู้ว่าเสแสร้ง แล้วเธอก็พูดต่อพร้อมกับชักมีดสั้นขึ้นมา "อย่าขู่ให้เมื่อยเลยน่าพี่ชาย คิดว่าฉันจะกลัวหรอไง" มิดิลเห็นท่าไม่ดีจึงรีบพูดแทรก

"เอ่อ..ถ้าเธอไม่ตอบก็ไม่เป็นไรนะ พวกเราจะไม่ยุ่งกับเธอแล้วกัน" คำพูดของมิดิลทำให้โรกสาวเก็บมีดไว้ที่ข้างเอวเหมือนเดิม เรซัสหันมาพูดกับมิดิลด้วยอาการเคืองไม่หาย "ขอฉันอัดซักป้าบเถอะ ยัยเด็กบ้านี่กวนประสาทชะมัด!!" มิดิลเอามือปิดปากเขา "อย่าไม่ยุ่งกับเขาเลย เธอคงไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอก อีกอย่างคุณเองก็เคยกวนประสาทคนอื่นมาไม่น้อยเหมือนกันนี่ถือซะว่ากรรมสนองก็ละกัน" มิดิลกระซิบตอบพร้อมกับหัวเราะเบาๆ เล่นเอาเรซัสใบ้กินเถียงไม่ออกไปเลย แล้วทั้งสองก็ถอบห่างจากโรกสาวนั่งคิดหาแผนการต่อไป

เวลาล่วงเลยมาหลายนาที น่าแปลกที่โรกสาวก็ยังไม่ยอมไปไหน เธอยังคงนั่งอยู่ตรงที่เดิมและเริ่มมีท่าทีหลุกหลิกเป็นที่สงสัยของมิดิลและเรซัสเป็นอย่างมาก และแล้วความเงียบทำให้โรกสาวอึดอัดจนทนไม่ไหว

"นี่..." เธอร้องเรียกเรซัสกับมิดิลแต่ทั้งสองทำเป็นไม่สนใจ "นี่!" โรกสาวตะเบ็งเสียงจนทั้งสองต้องหันมามอง โรกสาวพูดต่อ "พูดอะไรกันบ้างสิ เป็นใบ้กันรึไง"

เรซัสคิดในใจ "เอาไงแน่วะ พูดด้วยก็กวนประสาท พอไม่พูดก็โดนด่าอีก = = ่ "

"โทษทีนะ เราไม่คิดจะสนทนากับคนที่ไม่ยอมบอกแม้แต่ชื่อหรอก" มิดิลตอบ ทำเอาโรกสาวอึกอัก

"ชาร์มีน... ฉันชื่อชาร์มีน" ในที่สุดเธอก็ยอมบอกชื่อจนได้

"ฉันชื่อมิดิล" มิดิลแนะนำตัวพลางใช้ศอกสะกิดแขนเรซัส

"เรซัส.." เรซัสแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก แล้วเขาก็ถามชาร์มีนต่อ "แล้วเธอน่ะ มาทำอะไรที่นี่แถมมาคนเดียวด้วย"

ชาร์มีนนิ่งไปพักนึงแล้วจึงพูดต่อ "ฉันเป็นคนในกลุ่มโจรกลุ่มนึงน่ะ มาที่นี่เพื่อจะโขมยสมบัติของตาเต่าเฒ่านั่น แต่มันผิดแผนกันนิดหน่อยเราเลยถูกจับได้ มีฉันคนเดียวที่หนีรอดออกมา นอกนั้น...." เธอเงียบไป แต่ถึงไม่พูด เรซัสกับมิดิลก็รู้ความหมาย

"แล้วพวกนายมาทำอะไรที่นี่น่ะ " ชาร์มีนถาม

"พวกเราเองมา เอ่อ...ทำงานอย่างหนึ่งน่ะ แต่พวกของเราถูก Turtle General จับตัวไว้ เรากำลังหาทางช่วยอยู่" มิดิลตอบ

"อะไรนะ พวกนายจะเข้าไปช่วยคน ดูสารรูปซิเข้าไปมีแต่ตายกับตาย" ชาร์มีนมองดูบาดแผลตามตัวของนักเวทย์ทั้งสอง

"ยังไงเราก็ต้องช่วยเพื่อนของเราแล้วกลับไปแจ้งข่าวให้พรรคพวกให้ได้" เรซัสพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ถ้าจะแจ้งข่าวทำไมไม่ใช้การซิบล่ะ" ชาร์มีนพูด

"ลองแล้ว แต่ซิบไม่ได้ไม่ว่าจะเป็นคนที่อยู่ที่ Prontera Al De Baran หรือคนที่อยู่ใกล้ๆ " มิดิลตอบด้วยสีหน้าหดหู่ "ถ้าซิบได้ป่านนี้คงมีคนมาช่วยแล้วล่ะ" ชาร์มีนฟังแล้วทุบกำปั้นลงไปที่มือตัวเอง "อ๋อ..มิน่าล่ะ ตอนที่กำลังโขมยของถึงซิบหาคนในกลุ่มไม่ได้ เลยถูกจับได้ บ้าจริงทำไมจู่ๆ ระบบซิบถึงรวนได้ล่ะเนี่ย" ตอนนี้ทั้งเรซัสและมิดิลนึกถึงคำพูดของ Turtle General ที่พูดถึงนายของมัน พวกมันต้องกำลังวางแผนอะไรซักอย่างแน่พวกเขาจะช้าไม่ได้แล้ว ทันใดนั้นมิดิลก็นึกออก เธอคว้าแขนทั้งสองข้างของชาร์มีนขึ้นมา

"ชาร์มีน เธอช่วยพวกเราหน่อยได้มั้ย ถ้าใช้ Tunnel Drive ของเธอน่ะต้องช่วยเพื่อนฉันออกมาได้แน่ๆ" มิดิลพูดเชิงขอร้อง

ชาร์มีนสะบัดแขนออกทันที "จะบ้าหรอ เรื่องอะไรฉันจะต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงด้วยไม่เอาหรอก" โรกสาวปฏิเสธเสียงแข็ง

"มิดิล อย่าไปขอร้องยัยตาขาวนี่เลย พวกเราไปกันเองดีกว่า" เรซัสพูดพลางดึงแขนมิดิลไป

"นายว่าใครตาขาวกันยะ!!" ชาร์มีนเริ่มโมโห

"ก็ที่เธอนั่งแหมะอยู่กับพวกเราเพราะไม่กล้าออกไปใช่มั้ยล่ะ จะบอกอะไรให้นะข้างนอกน่ะมีพวกมันรอรุมกินโต๊ะเธออยู่อีกเพียบ ถ้าคิดจะกลับไปคนเดียวละก็ระวังไว้หน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน" เรซัสพูดไปมั่วๆ ความจริงเขาไม่รู้หรอกว่าข้างนอกมีมอนสเตอร์รึปล่าว แต่แค่นี้ก็ทำให้ชาร์มีนถึงกับหน้าซีด มิดิลเห็นดังนั้นก็ช่วยเล่นละครด้วย ว่าแล้วทั้งสองก็ทำท่าจะเดินออกห่างจากชาร์มีน

"ดะ .เดี๋ยวสิ.. รอด้วย ฉันไปด้วย.. ฉันยอมช่วยแล้ว ให้ฉันไปด้วยคนนะ" ชาร์มีนเลิกลั่กวิ่งตามพวกเขา เข้าแผนของทั้งสองพอดี
"ดี งั้นฉันจะบอกแผนให้ฟังนะ" มิดิลพูด พวกเขาได้โรกสาวมาเป็นพวกแล้ว